Anne-Baba-Aile >>>

BİR BUKET BEYAZ GARDENYA

↑ Beğendim ↑ - ↓ Beğenmedim ↓

Marsha’ya dokuz yaşından beri her doğum gününde,kim olduğunu bilmediği bir kişiden,beyaz bir gardenya buketi geliyordu. Çiçeklerin üzerinde ne bir not,ne de bir ad vardı…

Her yıl çiçekler geldikten bir gün sonra kasabamızın çiçekçisine gider,beyaz gardenyaları kimin gönderdiğini öğrenmeye çalışırdım. Fakat bu kişinin kim olduğunu hiçbir zaman bulamadım. Çünkü çiçekleri gönderen kişi,bedelini kredi kartıyla değil,peşin parayla ödüyordu.

Birkaç yıl sonra bu merakımdan vazgeçtim. kadife yumuşaklığında bir kağıdın üzerinde yuvalannıışcasına duran bu kocaman bembeyaz çiçeğin güzelliği ve baş döndürücü kokusu bana fazlasıyla yetiyordu artık.

Fakat buna karşın yine de çiçekleri gönderen kişiyi zaman zaman düşünmekten kendimi alamıyordum. İçtenlikle söyleyeyim:O kişinin kim bilir ne denli olağan üstü bir insan olduğunu düşündüğüm anlar,yaşamımsa en çok mutluluk duyduğum anlarım oluyordu. İster erkek,ister kadın olsun,kimliğini belirtmekten çekinen bu kişiyi,arada sırada da olsa öylesine merak ediyordum ki…

Bu konuda düş kurmama annemde yardımcı oluyordu. Bana,kendisine çok özel bir iyilik yaptığım için beni takdir eden birinin olup olmadığını soruyordu. Belki de alışveriş dönüşünde paketlerini arabasından boşaltmasına yardımcı olduğum bir komşumuzdu bu armağanı yollayan. Ya da kış boyunca gelen mektupları kendisine verdiğim yaşlı adam mıydı acaba?Yerler buz tuttuğu için her an düşüp bir yerini inciteceğinden korkardı. O nedenle mektuplarını bahçedeki posta kutusundan alıp ben verirdim ona. Yine de,ergenlik çağındaki her genç kız gibi beni en çok mutlu kılan düşünce bütün bunların,bana aşık olan bir delikanlılın ya da tanımadığım halde dikkatini çekmiş olabileceğim bir kişinin işi olmasıydı.

İlk gardenyayı alışımın üzerinden oldukça uzun bir süre geçmişti. 17 yaşındaydım ve flört ettiğim çocuk bir gün benden ayrılmak istediğini söyledi.

Aslında beni hep anlardı annem. Öfkeli bir anımda bile,”Beni hiç anlamıyorsun!”dediğimi ve yüzüne kapıyı çarpıp odama kapandığımı hiç ama hiç anımsamıyorum.

Liseden mezun olmama bir ay kala,babam kalp krizinden öldü. Duygularım terk edilmişlik,korku ve karşı konulmaz bir kırgınlık arasında gidip geliyordu. Babam yaşamımın benim için çok önemli olaylarından kimilerini kaçıracaktı çünkü. Yaklaşan mezuniyet töreni,mezuniyet balosu ve sınıf geçme sevincime çok öncelerden duymaya başladığım ilgim bir anda yok olmuştu. Ancak annem,acı dolu olmasına karşın,ilgisizliğimin sözünü bile duymak istemiyordu.

Babamın ölümünden bir gün önce,annemle birlikte mezuniyet balosu için bir elbise almaya gitmiştik. Çok gösterişli,kırmızı,mavi ve beyaz noktalı bir giysi almıştık. Kendimi bir film yıldızına benzetmiştim. Giysim çok güzeldi,fakat,bedeni bana biraz büyük geliyordu. Ertesi gün babam ölünce,o güzel giysimi bile unutmuştum. Ama annem unutmadı. Balodan bir gün önce,elbiseyi uygun beden ölçülerine getirilmiş biçimde,oturma odasındaki kanepenin üzerinde buldum.

Giysim öyle güzeldi ki gören bunun bir prenses giysisi olduğunu sanırdı. Bana son derece zarif bir biçimde,sevgiyle armağan edilmişti. Yine de yeni bir elbisemin olması yada olmaması hiç umurumda değildi. Ama annem için her şey farklıydı.

O,çocuklarının,sevildiklerinin farkında olmalarını,yaratıcılıklarını geliştirmelerini,düş güçlerini her zaman geniş tutmalarını,en kötü koşullarda bile dünyada iyilik ve güzellik kavramlarının bulunabileceğini içlerinde duymalarını isterdi hep. Annem çocuklarının bir gardenya gibi güzel ve güçlü olmalarını,onun büyülü havasını ve gizemini ruhlarının bir parçası olarak taşıdıklarını görmek isterdi.

Ben evlendikten on gün sonra öldü. Yirmi iki yaşındaydım. O yıl gardenyalar gelmedi. O yıldan sonra ise,bir daha hiç gelmedi…

(Bütün Dünya Şubat 2004, Marsha Arons – Reader’s Digest)

(758 defa okundu, 1 defa önerildi, motive, 33, erkek, İstanbul) [21-11-2009 07:48]

Cevap / Yorum yaz

Mesajınız:*
Kategori:*	Anne-Baba-Aile
Rumuz:	Misafir
Yaşınız:
Cinsiyetiniz:	CinsiyetinizBayanErkek
Yaşadığınız Şehir:
Güvenlik Kodu:
*	Doldurulması Zorunlu Alanlar